RIP

17. Aug, 2018

Na de eerste shock omtrent het overlijden van Aretha Franklin wil ik toch ook even een eer betonen aan de belangrijkste figuren die haar muzikale erfenis hebben mogelijk gemaakt.

Zoals veel Afro-Amerikaanse artiesten begon Aretha binnen het gospelgebeuren van haar dominee/vader. Tussen 1960 en 1965 nam ze een tiental elpees (en legio singles) op voor het Columbia-label, waar ze ontdekt was door John Hammond (later belangrijk in de begincarrières van Dylan, Springsteen en vele anderen). Toch slaagde het grote Columbia-label er niet in Aretha in volle waarde tot haar recht te doen komen. Ze bleef in het mainstream-genre wat ter plaatse trappelen, ondanks haar fabuleuze stemgeluid.
In 1966 wordt ze ‘her’ontdenkt door Ahmet Ertegun (oprichter van het Atlantic-label) en Jerry Wexler (eerste producer). Samen werken ze de zuiderse soulklanktimbres uit die haar Atlantic-repertoire onderscheiden van dat van Columbia. Ertegun en Wexler zijn mede verantwoordelijk voor de selectie van de covers en de keure aan muzikanten die haar begeleiden. Ondanks het feit dat veel opnames in New York blijven doorgaan (cfr. Columbia) is de invloed van de Memphis-sound (Stax, Hi) duidelijk. Van bij de eerste Atlantic-opnames (begin 1967) zijn ook Arif Mardin en Tom Dowd, eerst als technici en arrangeurs, later als (mede-)producers, mee betrokken bij de uitbouw van de Franklin-sound.
Wat als Ertegun en Wexler niet de visie hadden gehad om Aretha’s carrière een enorme draai te geven? Maar goed, ze hadden die visie dus wel!
De vier vermelde Atlantic-boegbeelden zijn intussen al een tijdje overleden, ... en nu dus ook onze hoofdrolspeelster. (EB)
8. May, 2018

Spooky Tooth singer MIKE HARRISON passed away on 25 March, age 72. He started his carreer with the VIPS and then ART which became SPOOKY TOOTH. (Judas Priest covered their 'Better By You, Better By Me'). He made some solo records and toured regulary with the HAMBURG BLUES BAND. R.I.P.

30. Apr, 2018

On April 27 Roy Young passed away at the age of 81. He may not be a household name although he was associated with a lot of big name artist like The Beatles, Cliff Bennett, Chuck Berry, David Bowie, Ian Hunter and others. He was basicaly a boogie-woogie pianist who played in 1962 on stage with The Beatles in the famous Hamburg Star Club and recorded with them on the Polydor sessions with Bert Kampfert which led to the famous first 'Beatles' recording with Tony Sheridan. He played also with Cliff Bennett & The Rebel Rousers, Cliff Richard & The Shadows and was offered to play on the Station To Station sessions with David Bowie which he couldn't do due to other obligations, but later he played on the first side of the 'Low' album. In the early seventies he formed The Roy Young Band with a horn section and a style in the vein of Blood, Sweat & Tears. This band also featured Cliff Davies who later played in If and was one of the key members of the Ted Nugent band in its most succesfull period. He had also Howie Casey in the line-up who later played in the touring band of Wings and Paul McCartney and on some studio recordings. His band also backed Chuck Berry and Young was a member of the Ian Hunter/Mick Ronson Band. (GR) P.S.: on his website you can find a picture of Young on stage with The Beatles. 

16. Dec, 2017

Op 5 december overleed Johnny Hallyday en alhoewel onze media nauwelijks een woord voor hem over hadden, werden ze nu wakker en haastten ze zich om over Johnny te schrijven: seks, drugs & rock-‘n’-roll, zijn huwelijken, zijn levensstijl, zijn rijkdom … Ik heb nauwelijks iets gelezen over de artiest Hallyday, nauwelijks iets over de vertolker Hallyday, nauwelijks iets over zijn muziek … Logisch, daar weten ze immers nauwelijks iets van. Ja, dat hij in de jarenvijftig, -zestig vooral bekendheid verwierf als Franstalige vertolker van rock-‘n’-roll klassiekers en dat hij honderd miljoen platen heeft verkocht. Men haastte zich dan om erbij te zeggen dat hij eigenlijk alleen maar in Frankrijk bekend was. Hij was dat evenzeer in Franstalig België en overal ter  wereld had hij zijn fans. Hij werkte samen met internationale muzikanten waarvan de bekendste Mick Jones is, die later met Foreigner zijn eigen wereld-act had. Hallyday was niet zomaar een banale rockster, maar een man met inhoud en wie naar zijn platen van de laatste twintig jaar luistert zal een heel andere mens en artiest ontdekken dan het armtierige beeld dat de laatste dagen van hem geschetst is. Alleen al de titels van die albums zijn veelzeggend. ‘Ce Que Je Sais’, ‘Sang Pour Sang’, ‘A La Vie, A La Mort’, ‘Ma Vérité’, ‘Le Coeur D’un Homme’, ‘Ca N’finira Jamais’, ‘Jamais Seul’, 'L’attente’, ‘Rester Vivant’, ‘De L’amour’, het zijn allemaal titels waar een boodschap achter zit. Hij schreef niet alle nummers zelf, maar ze werden wel op zijn lijf geschreven, of hij koos ze zorgvuldig uit. Zijn albums sinds de jaren negentig zijn een mix van rock, blues, country, Americana en chanson. Zijn stem bleef ongemeen krachtig en vol, zijn vertolkingen uniek. Oké, hij kon wel eens pathetisch klinken, maar dat is vooral iets waar de critici zich aan storen. Als je wil ervaren wat voor een gigantische performer Hallyday was, luister dan naar de dubbele cd van de ‘Rester Vivant Tour’, opgenomen te Brussel met een dijk van een band. Johnny was trouwens een gerespecteerde copain van het internationale rock-‘n’roll wereldje en behoorde tot de happy few die ‘in’ was met tal van rocksterren. Johnny raakte het hart van vele mensen. Dat er een miljoen mensen op zijn begrafenis afkwamen is geen toeval en heeft nauwelijks iets met zijn levensstijl te maken, maar alles met wat hij als artiest uitstraalde. Iets waar de mens van het alledaagse leven zich in kon vinden en herkende. Dat hij een glamour leven leidde was vooral voer voor de ‘boekskes’ en ook dat werd uiteraard in de Franstalige wereld met graagte gelezen en gevolgd. De laatste twintig jaar was hij gelukkig getrouwd en bewees met de adoptie van twee kinderen dat hij het hart op de juiste plaats had. Dat hij kerkelijk begraven is, is ook geen toeval, de ruwe bolster omhulde immers een sterke spirit. Johnny je raakt me en je dood heeft me van alle rockdoden van de laatste tijd het meest beroerd … Gelukkig hebben we nog je muziek en je motto ‘rester vivant’ … Rest In Peace …